We hadden intussen wat gegeten en de manager van hotel Moments deed er alles aan om ons van dienst te zijn. Hij wist dat we naar de dargah van Inayath khan toe moesten. Hij vertelde mij dat hij een zou regelen met een goede chauffeur. De taxichauffeur kwam, zag het adres, maar had geen idee waar hij moest zijn. Ik had een telefoonnummer van de dargah bij de hand en de manager regelde echt alles voor ons. Hij belde met de dargah, regelde alles met de chauffeur en wij konden toen op weg. We moesten 600 roepies betalen, want vertelde hij, het was ver weg bij het hotel vandaan. Het kwam erop neer dat we zeker 45 minuten moesten rijden. 
Herkende alles weer van vroeger. Zo zag het 13 jaar geleden er ook uit. De straat was erg smerig en modderig, dus de auto kon niet verder rijden en wij moesten glibberend lopen door een straat met half aangeklede kinderen naast een oude begraafplaats naar de ingang van de dargah. Het was net een flashback uit de middeleeuwen. De sfeer, de donkere avond, de mensen en dan sta je ineens voor de poort en als je binnenstapt stap je in een in een oase van rust. Behalve dat het voor mij een vernieuwde kennismaking was, was er ook een persoonlijke hobbel te nemen. Zou Aslam uit Goa er zijn? Hoe zouden wij het vinden om elkaar weer te ontmoeten na mijn verblijf bij hem in Bagabeach. Ik heb al verteld dat het voor ons beiden iets was van, het is goed dat het logeren over is. De 2 werelden lagen teveel uit elkaar, zeker nu ik zo volwassen ben geworden en niet meer zo naïef ben als vroeger.
Verder was er ook een gevoel bij me van hoe zou het zijn om weer bij het graf van Inayath Khan te zitten. In 2000 zat ik daar alleen te mediteren bij zijn graf, toen er ineens een mannenstem zei: De tijd is rijp voor je om eigen leerlingen te hebben. Ik had toen Francis, die intussen overleden is bij me.
Bhavandeep keek zijn ogen uit en kwam in een wereld terecht waar hij zelfs nog nooit van gedroomd had. Ogen en oren kwam hij tekort. Wij gingen de trap op naar de Dargah en daar hoorde wij al muziek uit een ruimte komen. We liepen er naar toe en daar zat Aslam in kleermakerszit dicht bij de deur. Er waren veel mensen die overal op de grond zaten, maar er waren ook een paar rijen met stoelen. Ik aaide Aslam over zijn haar, hij keek op en was zo blij me te zien. Hij stond op en ik verdween in twee armen. Hij ging weer zitten en bracht zijn aandacht weer op de muziekspelers.
Ook Bhavandeep ging op de grond zitten en ik zat op een stoel alles te bekijken. Vragen die ik mezelf stelde waren, wat doe ik hier, wat zie ik, wil ik dit wel, hoe moet het nu met Aslam verder. Ben weer opgestaan en ben naar de ruimte gegaan waar Inayath Khan zijn graf is.
Ik was alleen in de ruimte en ben gaan zitten.......mijn eerbetuigingen bij de tombe gebracht en geprobeerd te voelen wat er om mij heen en in mij gebeurde.........De moeheid van de reis (7 uur), de chaos in het hotel, het ontregeld zijn van de diabetes in de namiddag alles gleed van me af. Na een kwartier had ik zoiets van dit kan ik Bhavandeep niet onthouden. Ben weer uit de ruimte weggelopen en ben op zoek gegaan naar Bhavandeep. Aslam was vertrokken, ik zag hem niet meer, maar wel Bhavandeep. Tikte hem aan en knikte naar hem dat hij mee moest komen. Hij liet de muziek voor wat het was, liep achter me aan naar de ruimte van Inayath Khan.Daar aangekomen is hij bij het graf gaan zitten en ik ook weer. Daar zat ik dan, na 13 jaar met één van de leerlingen die mij toegekend waren. Zat daar af en toe naar Bhavandeep te kijken en daarbij voelde ik zo dankbaarheid voor alle zegeningen die ik al in mijn leven had mogen ontvangen.
Alhoewel ik nu pas op deze leeftijd besef dat de cirkel rond is op vele fronten. Ben nu alle zegeningen die ik ooit ontvangen heb aan het uitpakken als kleine presentjes en besef steeds meer wat Babaji ooit tegen mij zei: Kamala you are so blessed. You are really so blessed. In het volgende blog zal ik wat schrijven over Inayath Khan. Na een tijd daar gezeten te hebben zijn wij weer teruggegaan naar de ruimte waar de muzikanten aan het spelen waren.
Na afloop van het concert van deze man zag ik Aslam naast deze Pandit staan op het podium. Er werden foto's van hem genomen met deze Pandit Bhajan Sopori. Aslam zag mij staan en wenkte mij om naar voren te komen. In eerste instantie dacht ik dat hij mij wilde voorstellen aan deze pandit, maar dat was niet zo.
Hij stelde mij aan een vrouw voor, welke ik dacht dat het iemand was van de soefimensen die daar de leiding hadden. Na 5 minuten drong het tot me door dat het Carmen was, de vrouw van Aslam. Grote verwarring tussen ons en het gesprek veranderde van richting. Carmen vertelde dat ze gehoord had dat de staf in Goa zoveel goeds over me aan het vertellen was. Hoe blij ze waren dat ik daar was geweest. Carmen vertelde mij dat Aslam altijd met zoveel vuur en liefde over me sprak en dat zij hem dit zo graag gunde, deze vriendschap met mij.
Ik had intussen Bhavandeep gewenkt om bij ons te komen staan en stelde hem dan ook voor aan Aslam en Carmen. Wat ik ineens wist was dat ik Aslam niet tussen mijn vingers door kon laten glippen. Deze Duitse vrouw heeft controle, ik zag een Aslam die ik de laatste 13 jaar nog nooit gezien had. Meegaand, haar de leiding gevend, onder haar vleugels lopend. En bij haar zag ik geen licht en toen begreep ik ineens waarom ik zo belangrijk was geweest in zijn leven. Ik had mijn antwoord gekregen op de vraag of ik nu moest stoppen met dit contact of niet. Neen dus.....
Goed Aslam en Carmen wonen 15 minuten buiten New Delhi in Akhla. Ze waren met de auto. En wij moesten nog proberen een taxi te vinden, maar of dat zou lukken in dit afgelegen gebied was nog maar de vraag. De manager van het hotel had aangegeven dat ik hem altijd kon bellen ivm een taxi, maar ik dacht dat het beter was als Aslam misschien iets voor ons kon doen.
De vraag of hij ons bij het hotel af kon zetten werd met neen beantwoord. Waarom een hotel zover van deze plaats af Kamala.....Als wij je moeten afzetten en we weten niet precies waar het is, zijn we ruim een uur onderweg om daar naar toe te gaan, ruim een uur om hier weer terug te komen en dan moeten we nog naar Akhla. Al met al ruim 2,5 uur rijden. Om ons af te zetten was dus geen optie, maar...........wat ze wel hebben gedaan is ons meenemen een stuk Delhi in en ons afgezet bij een taxiplaats waar een Sikh mijnheer met zijn taxi stond.
Aslam heeft onderhandeld met die Sikh, die vond het in eerste instantie ook te ver rijden, maar goed hij deed het. Ook hij wist niet waar hij naar toe moest, maar met verschillende telefoontjes naar het hotel heeft hij een prima job gedaan. Wij moesten nu 300 roepies betalen ipv 600. We hebben hem een flinke fooi gegeven en hij raakte daardoor haast met zijn voorhoofd de grond aan als dank.
Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
youtubekanaal
blog: Kamala en haar ervaringen met een yogi
uitleg spirituele namen
yogastudiolaksmi@hotmail.com
