Mag ik jullie iets vertellen over Kalya. Kalya heb ik ontmoet
tijdens mijn reis naar Goa in 2002.
Hij was toen 12 jaar oud. Hij leefde bij de familie waar ik
verbleef en hij was daar aangenomen als hulpje in het restaurant. Zijn ouders
waren gestorven of er was iets mee aan de hand, in ieder geval Aslam had de
zorg voor hem overgenomen. Kalya sprak alleen Malalayam en ik deed dit niet.
Maar……wij hadden een klik, vond hem een leuk joch. Met Aslam een gesprek
aangegaan dat ik graag iets voor de toekomst van deze jongen wilde betekenen.
In de vorm van een donatie vanuit de Stichting, zodat hij onderwijs zou krijgen
en Engels kon gaan leren. Dat zou hem voor de toekomst een bredere basis
geven en misschien een betere toekomst.
Dit was de eerste keer dat ik duidelijk tegen de Indiase cultuur
aanliep. Ik, wij Nederlanders zijn direct en maken alles bespreekbaar, maar in
India is dat niet mogelijk. Tegen muren van beton loop je op. Dit heb ik toen besproken met Yogi baba from
the Himalaya’s en hij wilde graag de jongen bij zich nemen. Hij was onderwijzer
geweest en zou Aslam beloven dat hij goed voor de jongen zou zorgen en een
absoluut goede opleiding zou geven.
Na mijn vertrek, (wat was ik blij), heb ik zaken maar
losgelaten. Aslam heb ik nog meerdere malen ontmoet, maar Kalya werd niet meer
bespreekbaar gemaakt. En nu in 2013, zat ik achterop de scooter bij Aslam toen hij
mij een lift naar het huis gaf, waar ik verbleef. Hij stopte bij een winkeltje
en hij riep iemand. Een jonge man van rond de 23 jaar kwam naar ons toe. En
daar stond Kalya voor me. Wat waren wij blij om elkaar te zien, maar wat deed
mijn hart pijn en wat voelde ik een weerstand tegen de Indiase cultuur toen ik
hoorde, dat hij daar werkte. Niet meer onder toezicht was van Aslam en dat hij
geen enkele scholing had gekregen en ook geen woord Engels sprak.
De volgende dag nam ik geen lift van Aslam aan maar liep de
afstand naar zijn restaurant. Ik kwam langs een winkel en tot mijn grote
verbazing stond daar Kalya te praten met een van de mensen van een andere
winkel. Hij was net vol vuur over mij aan het praten. De winkelier nam de tijd
om het gesprek tussen Kalya en mij te vertalen. Ik vertelde hoe erg het mij
speet, dat ik niets voor hem mocht betekenen, maar dat hij nog steeds in mijn
hart zat.
Ik weet hoe energie werkt, weet ook dat als je in iemands
hart zit, alles te volgen is, dus gaf ik hem mijn kaartje en zei, Kalya bewaar
dit en als je het moeilijk hebt, mediteer op me, ik zal er dan voor je zijn. We
gaven elkaar een knuffel. Heb Kalya niet meer gezien, maar wat ik tot mijn grote
verbazing merkte, dat mijn aanwezigheid en mijn kaartje, hem ineens meters
omhoog bracht. In een mum van tijd was hij tussen al die jongens die een droom
hadden om te kunnen vluchten met een Westers meisje en een paspoort te krijgen,
een gezien figuur. Hij had iets wat anderen niet hadden, een Westerse vrouw als
beschermvrouwe.
Ook zat er nog een andere kant aan. Het vuurtje liep als de
snelheid van de tijd, door Bagabeach. Ik werd aangehouden met vragen over hun
gezondheid. Zij vertelde mij dat zij mij zo respecteerde en vertrouwden mij, meer dan hun artsen en
fysiotherapeuten. (of dit soort zaken goed zijn voor mijn ego??). Of ik hun niet wat yoga oefeningen kon leren
en/of welke oefening ze konden gebruiken bij een bepaalde pijn in hun heup en
been. Werd meegenomen winkeltjes in en in aparte ruimtes lagen ze op de grond
wat oefeningen te doen. Wat een vertederend moment.
En mijn visie op de mentaliteit van de Indiase mannen, die
gekneveld zitten tussen gearrangeerde huwelijken, regeltjes van allerlei aard
welke vrouwen horen na te komen, is er geen leuk huwelijksleven mogelijk tussen
veel Indiase stellen. India is in mijn ogen beknepen, niet spiritueel, niet
open minded en wat je ziet is niet wat je krijgt. Wat je wel krijgt is inzicht
in jezelf en hoe goed je het hebt in Nederland……hoe fantastisch het is om als
vrouw in Nederland geboren te zijn…… Dat de ontwikkelingen zo zijn dat we voor
onze eigen inkomsten kunnen zorgen, dat we kunnen en mogen zeggen, genoeg is
genoeg. Dat ze zo vast zitten aan een
man dat ze zelfs zo in paniek zijn, dat ze hunzelf in brand moeten steken en
sterven om uit situaties te geraken. Hier vertel ik later over als ik over het
Happy Home children van Vizhhilam zal spreken. Mannen hoeven zich niet in brand
te steken, die nemen gewoon (als het mogelijk is) een Westerse vrouw en komen
zo aan hun gerief.
Als jullie denken dat ik erg negatief ben, dan kan ik je
garanderen dat dit niet het geval is. Dingen die krom zijn kun je niet recht
praten. Geloof me, ik zal het niet meer meemaken, ik ben te oud om over 60 jaar
nog te leven. Maar ook in India zal de vooruitgang voortzetten. Zullen vrouwen goedkeuring krijgen van hun mannen om hun
stemrecht te gebruiken.
(It was also evident that women voted on the basis of the decision of their families and communities. In many cases, they had never heard of a manifesto. “It is important to further examine these trends).zullen ze inzien dat ze niet alleen voor hun man hoeven te werken en dan zullen ook die mannen moeten oppassen, want ze gaan die mannen verlaten. Dit is geen toekomstdroom, maar gewoon de realiteit. En geef ze eens ongelijk, die prachtige vrouwen, die nu klem zitten in een systeem, welke ontworpen is door mannen. En die mannen, geef ze eens ongelijk, als ik een man was zou ik het ook zo regelen dat zaken niet ten nadeel van mijn manzijn zouden veranderen,….. toch.......
En Kalya????? God is veel groter dan mijn kleine nietige
denken, God zorgt voor mij dus ook voor Kalya. Moet daar vertrouwen in hebben anders
wordt alles wel heel erg wankel.
Lieve groeten, Kamala
