De maha kumbh mela is de grootste pelmigrage welke een mens op deze aarde kan houden. Alle grote Guru's, Yogi's, Baba's zullen daar aanwezig zijn op 10 februari 2013. Ik, Kamala ging mijn prelgrimage maken via Goa (aanpassen), Kerala (gezondheid), New Delhi (cultuur) Varanasi en Allahabad (spiritualiteit) om te eindigen in de Kumbha Mela 2013 om daar bij de Ganges te eindigen.
Nadat wij weer in het hotel waren aangekomen na de avondceremonie bij Ma Ganga zaten wij lekker van een ijskoffie te genieten. Vertelde al in eerder blog dat de restaurantmanager de 5 trappen naar boven kwam rennen om te vertellen dat er een man in de hal stond
met een cadeau voor me. Vertelde die man dat wij niemand kenden in Varanasi, dus dat
die man waarschijnlijk iemand anders moest hebben.
De restaurantmanager weer 5 trappen naar beneden
rennen…….kwam hijgend weer 5 trappen omhoog om te zeggen dat het Andy was, deIndiase partner van Mister Mumbai……..Weer moest hij 5 trappen naar beneden
rennen en kwam daarna weer 5 trappen omhoog om Andy de weg te wijzen. Wat had ik met die man te doen, want ging hij ook nog een
bestelling opnemen, 2 trappen naar beneden lopen naar de keuken van het
restaurant om daarna weer 2 trappen omhoog te komen om onze drankje te serveren
en daarna moest hij natuurlijk weer 2 trappen af naar beneden om in het
restaurant te komen.
Andy kwam zijn verontschuldigingen aanbieden en we hebben
alles nog wat doorgepraat wat er fout was gegaan en ook over het feit dat
Mister Mumbai niets van zich liet horen. Andy vertelde ons dat hij er alles aan
had gedaan om zaken verder goed voor ons te regelen, maar dat aparte kamers
voor Varanasi en Allahabader niet in
zat. Verder aan Andy dringend gevraagd of hij de gids wilde vertellen dat absoluut
niet meer naar de gesponsorde winkels gebracht wilde worden. Legde Andy uit dat
wij nog maar een paar dagen voor de boeg hadden en dat wij ons wilde onthouden
van teveel invloeden die voor ons niet belangrijk waren. Hij begreep het zei
hij en zou het zeker doorgeven.
We namen afscheid van elkaar, hij ging weg en wij gingen
naar het restaurant om een hapje te eten, want dat hadden wij nodig en hadden
wij ook wel verdiend….weet je nog wel. New Delhi, vliegen, Varanasi, Ma Ganga
ritueel en dan eindelijk wat eten en slapen, voor het eerst samen op een kamer.
We zijn geland in Varanasi, zie de video hierover. We liepen
door het gebouw van het vliegveld naar buiten en daar stond onze gids te
wachten. Zijn naam Abhijeet. Op het eerste gezicht een aardig persoon. Hij
vertelde ons, dat hij door de maatschappij aan ons was gekoppeld voor de
laatste dagen van onze reis. Ik vond het een prettig idee dat we niet telkens
van gids hoefde te wisselen maar de volgende dag voelde ik mij juist door dat
feit bezwaard.
De dag na aankomst vertelde een gids van een Italiaanse groep mij,
nadat Abhijeet veel te laat aankwam,
dat hij veel liever een grote groep mensen had. De reden hiervoor was vertelde
hij, dat hij dan veel meer tip kreeg dan
bij een klein groepje. Balen. Een ding weet ik intussen wel zeker, geen
groepsreis meer voor mij zeker niet in deze vorm.
Goed in de taxi, rijden door Varanasi en wij kwamen ogen
tekort. We werden in een hotel geplaatst die buiten loopafstand van de Ghats
lag. In die zin ben je altijd afhankelijk van riksja’s en/of taxi’s of zoals in
ons geval van onze gids.
We kwamen in het hotel aan en de kamer die wij toebedeeld kregen was schoon, had goede
bedden en lag op de 1e verdieping. Het restaurant lag op de 5e
verdieping. Niets aan de hand zou je zeggen, maar na het bezoek aan de ghats
die avond kon ik mijn knie niet meer bewegen en dan is een hapje eten of de
volgende ochtend een ontbijt een behoorlijke klus om op de 5e
verdieping te komen. Er was geen lift. De mensen vertelden dat als er genoeg
verdiend zou worden dat jaar er misschien dat jaar daarop een lift geplaatst
zou worden in het gebouw.
We moesten ons snel omkleden en beneden komen, want de
avondceremonie begon op een bepaald tijdstip en het was druk en we moesten
lopen en, en, en, en, en……..Weer in de taxi, weer haasten, weer rennen en dat
verhaal komt later wel. Wat ook wennen was, dat Bhavandeep en ik toch een kamer
moesten delen. Gelukkig waren er wel aparte bedden.
Voor nu, tot het volgende stukje met het verhaal over de avondceremonie
Vanochtend normale tijd opgestaan, ontbeten en sandwich gemaakt voor
onderweg. Het personeel van het hotel droegen me op handen en ik genoot ervan. Zeker nadat ik een
gesprekje opving in het Nederlands, van een hindufamilie uit Eindhoven die hier
op vakantie was. Zij hadden heel andere ervaringen dan wij, zij klaagden over veel dingen die naar hun idee niet goed gegaan waren en datzelfde was
voor Danielle uit Zwitserland welke wij uitgenodigd hadden om ons te
vergezellen in Kerala voor een paar dagen. Ook zij had heel andere ervaringen dan wij. Ik moet niet anders zeggen, op wat
kleine drama dingen na gaat alles gesmeerd, zijn er geen problemen, loopt
iedereen zijn benen onder zijn kont vandaan om mij (ons) te plezieren.
Domestic vliegveld New Delhi
De Indiase mensen(autorisatie) waarmee je te maken krijgt op de vliegvelden tonen gezag
en strengheid uit, maar als je ze aankijkt, smelten ze. Ze zijn super. Ik zal
een voorbeeld schetsen. We zijn nu op het domestic vliegveld in Delhi. Een gezellig, goed
georganiseerd vliegveld. Geen soldaten met geweren, maar een vriendelijk woord.
Je moet als vrouw in een aparte rij staan om gefouilleerd te worden. Dan zijn
ze streng, maar met een aardig woord van jezelf, willen ze luisteren. De dame die mij in een apart hokje zette moest mij onder andere scannen
en die zei tegen mij: wat heb je in je zakken zitten, haal alles eruit. Een uitstraling als een ijsberg dan pakt ze je telefoon op en controleert ze alles. Bij het aanzetten van de telefoon zag ze de foto van Laksmi de godin op de startpagina staan en ze smolt van ijsberg tot een vrouw met een fantastische glimlach, ze werd zacht en vriendelijk en keek me aan. Who is this, is this
saraswathi, or is it laksmi??
Ik antwoordde dit is laksmi, my name is kamala. Er
sprong een vonk over van haar naar mij, of van mij naar haar. Maar het was net
zoiets als toen Soham Baba mij in een avond, jaren geleden belde en zei: Kamala
wat gebeurt er, dit heb ik nog nooit meegemaakt, vertel me wie er bij je is……..
Ook nu weer was er dat gevoel.
Ik kon gaan en zag Bhavandeep voorbij de controlepost staan, maar ik was zo
ontroerd door iets, voelde zoveel warmte in mijn hart, dat ik een paar tranen over mijn wangen voelde druppelen. Dit was bhava een
spirituele emotie, de tranen kwamen omhoog en het gevoel erbij was, het is net zoiets als welkom
Kamala, welkom thuis. Dit gevoel bleef wel een tijdje aanhouden, ook tijdens het koffiedrinken met Bhavandeep voordat we het vliegtuig ingingen. En deze 8-daagse commerciële toer ging zijn hoogtepunt krijgen. Kreeg na 24
dagen eindelijk dat waar de reis om was begonnen. De Kumbha Mela en Varanasi.
Al een tijdje niets van me laten horen. Van alles gedaan voor de Yogastudio, vrijwilligerswerk gedaan bij Vluchtelingenwerk en yoga/meditatielessen voor ouderen in de leef/woongemeenschap de 7 Schakels in Zevenbergen ook als vrijwilligerswerk gedaan, of zoals wij in de Yoga zeggen Niscam Seva. Maar......eigenlijk zijn het excuses die ik maak. Vind dit stuk uit de reis naar Allahabad het minst leuk om mee bezig te zijn. Blokkeer er zelfs op. Maar ik heb mezelf bij mijn lurven gepakt en heb de laatste dagen video's in elkaar zitten zetten over Old Delhi, wat echt te gek was om mee te maken,
Verder video's gemaakt over onze trip naar Varanasi, deze verhalen komen in de volgende blogs ter sprake, en nu ben ik bezig met de video's van Allahabad. Dus hier gaan we dan, pak het schrijven maar weer op en hoop dat jullie het interessant vinden waar ik over schrijf, hoewel ik denk dat er best wat zinnige dingen in de blogs staan. Tot mijn grote verbazing is het blog al bijna 1500 maal aangeklikt. Niet alleen door jullie natuurlijk, maar toch, haal er 500 hints vanaf die ikzelf heb aangeklikt tijdens het maken van deze blogs , zijn het er toch bijna 1000 hints over die door jullie zijn aangeklikt.
Gisteravond was er een televisie-uitzending over hoe gidsen met toeristen omgaan in de stad Marrakech welke gelegen is in Marokko. Hierin lieten ze zien wat voor soort organisaties erachter zitten, en hoe ze handelen om toeristen uit te buiten en onder druk te zetten. Nu ervaarde ik dit in India minder als in deze reportage, maar dat ligt meer aan het feit dat mensen uit India een andere mentaliteit uitstralen dan de Marokkaanse mensen. Maar het zit hetzelfde in elkaar. Je wordt overal naar toegebracht waar je niet naar toe wil. Verplichte bezoeken aan winkels en markten. Daar verdienen ze hun geld aan. In deze reportage ontvingen deze stromannen 50% van het geld wat je opmaakt in hun winkel, restaurant en/of markt. En als je niet meegaat in die flow, kom je zeker van een koude kermis thuis. Vertelde al in een vorig blog dat de Gids boos was over het feit dat de tip welke ik gaf niet in euro's was.
In mijn blog die later zal verschijnen net voordat wij het vliegtuig zouden pakken naar Nederland had ik zo'n "agressieve" benadering van de Gids, die aan ons was gekoppeld voor de 3 dagen dat wij in Allahabad verbleven en die zijn zin ging doordrijven, tegen onze wil in ondanks het feit dat wij afspraken hadden gemaakt om ons voor de laatste 3 dagen daarmee met rust te laten.
WANNEER U VIA DE ZOEKMACHINE BIJ MISTER MUMBAI TERECHT KOMT, KUNT U ONDER MIJN NAAM DE ZIN LEZEN GROTE FLOP.... IK WIL HIERBIJ ZEGGEN DAT DEZE ZIN NIET UIT MIJN PEN KOMT EN DAT WAARSCHIJNLIJK GOOGLE DIT ZELF ZO NEERGEZET HEEFT. VANDAAR DAT IK VAN DIE ZIN ZOALS DIE DAAR GEPLAATST IS PUBLIEKELIJK AFSTAND NEEM. Kamala, lANGEWEG, 5 juni 2013
Op 6 feb. 2013 om 01:42 heeft "kamala yogastudio laksmi"
het is tot nu toe geweldig, maar er zaten wat kantjes aan de georganiseerde 8-daagse reis die niet leuk waren. Kijk als je bij Ikea meubelen koopt weet je dat je deze zelf in elkaar moet zetten. Koop je kant en klaar meubelen dan worden deze bij je afgeleverd en bij jou thuis neergezet.
Het begon al met de reis van Trivandrum naar Delhi. Bhavandeep kreeg last met zijn ticket op het vliegveld bij het inchecken .
Behoorlijk wat onderhandelen of hij toegelaten werd. Zijn roepnaam stond op het ticket en niet zijn naam welke in het paspoort stond. (Mr. Mumbai had zijn tickets geregeld). Na veel heisa en toestanden mocht hij door, dit terwijl ik alweer diarree had die dag en telkens onverwacht naar de wc moest, ook nu terwijl we stonden te onderhandelen bij de incheckbalie. Wat een nare smaak geeft, is dat Bhavandeep dit ook had in Amsterdam bij het vertrek. Hij heeft Mr. Mumbai benaderd vanaf vliegveld schiphol en die zou E-bookers bellen. Staat hij daar 3 kwartier te wachten en moest hijzelf E-bookers bellen omdat Mr. Mumbai maar niet terugbelde. E.bookers antwoord, ze konden niets voor hem doen. Alleen zeggen dat hij een ander ticket moest kopen. Na veel onderhandelen met Emiraten hebben zij een aantekening gemaakt en mocht hij alsnog door.Van Abraham van Mister Mumbai geen bericht, geen telefoon terug.
Dus toen we in Trivandrum stonden te onderhandelen over hetzelfde probleem welke Bhavandeep in Amsterdam had ervaren, had ik zoiets: "waarom heb je niet teruggebeld of gemaild naar abraham toen je in het Ayurvedisch centrum zat. Antwoord van Bhavandeep: pfff, o, niet aan gedacht. Abraham doet ook niets. Dus zit ik met, nou ja. Mannen!!!!
Het vliegtuig waar we mee zouden vliegen naar new Delhi had een uur vertraging, dus kwamen we daardoor ook een uur te laat aan in Delhi.
Staan daar 2 jonge knullen te wachten op ons. Zij waren blij dat wij er waren want een uur wachten voor niets is lang. Er werd niets gezegd, we werden in een auto gestopt en afgezet bij hotel Moments ver buiten het centrum vandaan.
Bij het inboeken bleek dat er één kamer was geboekt door Mr. Mumbai met één bed en die was bedoeld voor Bhavandeep en mij samen. Intussen was mijn diabetes ontregeld. Moest eten maar dat was gewoon niet mogelijk op dat moment. Maakte hen duidelijk dat ik niet op een kamer met Bhavandeep kon slapen omdat hij niet mijn partner was, maar een student van me. De vermoeidheid, alle indrukken, niet opgevangen worden door Mr. Mumbai, het ontregeld zijn van de diabetes, alles werd me gewoon een beetje teveel.
Hun in opstand, was hun probleem niet vertelde ze, ze konden er separate beds van maken, en we hadden er maar mee te dealen. Niemand van Mr.Mumbai aanwezig in het hotel om ons op te vangen of voor ons te onderhandelen, er mee te praten. Intussen had de receptionist met de zakenpartner van Abraham van Mister Mumbai in India gebeld. Kreeg hem aan de telefoon, hij legde het probleem bij mij neer. Ik had het maar op te lossen met Abraham. Maar als ik Abraham van Mister Mumbai internationaal moest bellen, gingen de kosten enorm uit de hand lopen. Maar waar Abraham zat of waar ik hem kon bereiken werd er ook niet bij verteld.
Legde die man aan de telefoon uit dat ik een groepsreis had geboekt en dat het normaal was dat je een kamer deelde met iemand van de groep, maar dan wel met een vrouw uit de groep en niet met een vreemde man.
Wat bleek nu, dat er geen andere mensen waren. Er bleek helemaal geen groep te bestaan. Wij waren alleen, Bhavandeep en ik. Dus geen groep dus ook geen gids. Dat er geen groep was konden wij niets aan doen zei ik. Ik had een groepsreis geboekt. Bhavandeep had een groepsreis geboekt. Had zelfs voor Abraham wat links gezet en ik vond zei ik, dat Abraham van Mister Mumbai mij had moeten informeren dat er geen andere reizigers waren dan wij en dat wij niet zouden worden opgevangen door een gids, maar dat wij alles zelf moesten regelen. Nu werd het een individuele reis zoals er in de brochure stond. Later op mijn kamer kreeg ik nog meer negatieve gevoelens over de gekochte reis. Een individuele reis was ruim 100 euro goedkoper dan de groepsreis. De groepsreis kreeg betere hotels. Ik had Abraham een paar weken geleden nog in een mail gevraagd hoeveel mensen zich hadden opgegeven. hij antwoorde dat het niet storm liep. Ik vind nogmaals dat hij mij had moeten informeren dat er geen groepsreis zou zijn, maar dat we een individuele reis zouden moeten maken, dan had hij gelijk het teveel betaalde geld van ons kunnen terugstorten en hadden wij ons emotioneel op een individuele reis kunnen voorbereiden en eventueel twee kamers kunnen boeken.
De reden dat ik de keuze voor een 8-daagse groepsreis had gemaakt, was dat een heleboel vragen bijv. over tip geven, hoe en wat, zouden worden uitgelegd door een gids. Dat ik geen extra energie zou verliezen in de toch wel vermoeiende reis die zou komen. En dat ik daardoor de diabetes beter onder controle zou kunnen houden en ik niet zoveel verantwoording over Bhavandeep zou hoeven te dragen.
dit is een voorbeeld hoe ik het voor Bhavandeep had bedoeld.
De volgende reden was dat het voor Bhavandeep goed zou zijn als er anderen waren in de groep waarmee hij indrukken van de reis kon doorspreken. Intussen had ik duidelijk gemaakt dat ik in de hal zou blijven zitten totdat er een oplossing kwam. Na 7 telefoontjes van verschillende mensen, maar nog steeds niet van Abraham van Mister Mumbai, ook nu nog geen email....is er een oplossing gekomen. De eerste nacht moest Bhavandeep naar de overkant naar een ander hotel, en nu slaapt hij hier op een eigen kamer. Heb hen duidelijk gemaakt dat wij niet die kamer zouden betalen. Hadden ze ons maar beter moeten voorlichten. Tijdens het zitten in de hal, was er een drukte van jewelste. Er was een andere groep binnen en daar kwam dus wel een gids bij opdagen. Iedereen liep door elkaar en overal drukte en geren tussen allerlei koffers door.
Buiten op straat dus voor de voordeur waren trommels en muziekinstrumenten aan het spelen. Bleek er een bruiloft te zijn.
Dus in die heisa met een te hoge bloedspiegel, na 7 uur gereisd te hebben zit je dan te wachten wat er gaat gebeuren. Het plan om op tijd naar de Ursviering in Delhi te gaan kwam in veel tijdnood te zitten. We zouden om 4 uur aankomen in Delhi en om 8 uur naar de Ursviering gaan. Om 7 uur hadden wij eindelijk een kamer en binnen 10 minuten de tijd om ons om te kleden moesten wij alweer weg.
Na de terugkomst van de Ursviering zat ik even op internet. Op de website van Mister Mumbai zag je dat je bij Mister Mumbai een standaardreis kan boeken voor 900 euro, een 8 daagse reis met wat extra voor 1050 euro en dan oplopend van premium etc. naar nog hogere prijzen. Het bedrag wat wij hadden betaald (975 euro) was nergens meer terug te vinden. Als wij een standaardreis zouden hebben geboekt, hadden wij teveel betaald. Hadden wij een reis geboekt met wat extra's dan zouden ze nog 75 euro tegoed van ons moeten hebben, hoe dan ook het is een zooitje.
Goed de manager, de receptionist die intussen wel aardig doet, maar de zaken van een groepsleider op moet lossen, is het intussen wel beu, dus voelde ik mij gisteren zeer kwetsbaar. Verder kruipt de manager door het stof, wil zaken met me doen en krijgen wij alle service die niet nodig is, maar we worden in de watten gelegd, maar hoe het zit met het vervolg van de reis dat weet je niet. Hoe zit het met de excursies etc. dat weet je niet. Of de reis nog verder doorgaat weet je niet.
In de avond werd ik gebeld op mijn kamer door een zekere Andy, de zakenpartner van Abraham van Mister Mumbai in India en die vertelde mij dat er de volgende dag een auto klaar zou staan die ons mee zou nemen voor een tour door Delhi.
Eindelijk een berichtje uit India voor jullie. Na Goa ben ik gisteren geland in Mumbay. Daar hebben Bhavandeep en ik na allerlei avontuurtjes elkaar gevonden.
vliegveld Mumbai
Toen ons gezamenlijke vliegtuig landde in Kerala voelde wij al de rust en de schoonheid. Vandaag bij de dokters op consult geweest. Mijn lichaam was en is nog steeds een beetje een ramp. Waarschijnlijk is een van mijn nieren aan het donderjagen....
maar goed na de behandeling naar ons prachtige onderkomen gegaan, lekker wat ontspannen gezeten.
Heb Bhavandeep vandaag vergezeld naar een Ayurvedische les, welke een van de artsen als ondersteuning gaf voor die personen die nog niet zoveel van Ayurveda af wisten. Daarna weer naar ons gezamenlijke balkon. Nu ik dit zit te schrijven, kan ik toch niet anders zeggen dan wouw, wouw, wouw......
De behandeling genoemd Dhanyamia was fantastisch. Ze gieten met twee therapeuten warm kruidenwater over je meridianen in een speciaal ritme gedurende 45 minuten.
een video over deze Dhanyamia Dhara
Er is zoveel te vertellen, maar voor nu moet ik naar mijn kamer, omdat ik nog steeds in de groene massagejas zit.
Spaar allemaal en spaar gelijk (grapje) voor mij dan gaan wij samen of met elkaar naar deze plek. Ik wou dat dit echt waar kon zijn, ik gun het jullie zo.
Een video opname tijdens ons diner. Ditmaal waren het traditionele dansers
Dikke knuffel van mij en tot schrijvens. O ja, vanavond na het douchen bij de ruisende zee en prachtige muziek heerlijk dineren.
Zoals gewoonlijk zat ik op het bed in het kantoortje van het
restaurant. Er werd lekker gewerkt, groenten werden schoongemaakt en er hing
een goeie sfeer. Er kwam een vriend of kennis van Aslam binnen gelopen en ging
op de grond zitten. Wat een negatieve energie kwam er in de ruimte. Kreeg
nekpijn, mijn lijf ging opspelen, ving teveel signalen van die man op. Later
had ik een klein gesprekje met hem in het restaurant. Hij gaf aan dat hij heel
moe was, had 30 uur gereisd en had nekpijn.
Ben opgestaan en ben een wandeling
gaan maken. Eerst naar het strand.
toen naar vrienden van Aslam en mij die een winkeltje hebben en nog wat foto’s gemaakt van mensen die de elektriciteit in orde moesten maken in de straat.
Op de terugweg zag ik aan de overkant van het
restaurant een olifant staan, wat grappig dacht ik.Heb er een filmpje van gemaakt en aangezien
ik geen geld bij me had ben ik lekker blijven staan en heb alles in me
opgenomen.
Op ineens kwam er een baba aangelopen en mijn hart vulde zich met
blijdschap. Eindelijk iemand tegen komen in Goa waar ik me mee verwant voelde.
Hun wereld begrijp ik. Zijn naam was Ram Das Giri.
Kom mijn olifant aaien. Ik
weigerde dit in eerste instantie want het is niet zo goed om geen donatie te
geven. Kom nou maar, ga hem maar aaien. We kwamen in gesprek. Hij ging ook naar
Allahabad naar de Kumbha Mela en hoorde ook bij de Juna Akhara. Zij zouden
zitten in kamp 7.Ik vroeg of hij Soham
Baba kende, Mahamandalashwar of the Juna Akhara, maar hij twijfelde, hij
dacht van wel maar wist het niet zeker.
Blij kwam ik weer aan in het restaurant, vertelde over mijn
wandeling en ik kreeg gelijk een verhaal over deze nepbaba’s die er alleen maar
op uit waren om geld te verdienen. Ik moest wijzer zijn en er geen aandacht aan
besteden.
Verder vertelde hij dat de man die terug naar zijn huis was gegaan in de avond terug zou komen. Aslam hoorde dat
ik even met hem had gepraat en ging naar mijn Westerse ideeën net een stap
tever. Ik had toch niets gezegd???, want als hij niet meer terug zou komen dat kon
hij niet maken voor zijn relaties. Nu had Aslam aangegeven dat hij vond dat ik
veel te open was tegen iedereen, maar je kunt het ook omdraaien. Hij heeft
zoveel regeltjes en dubbele bodems en zegt eigenlijk nooit iets, waarschijnlijk
moet hij dat ook…. Maar ik heb geen bedrijf, heb geen staf, hoef niet te
marchanderen, kan gewoon met iedereen omgaan. Hoef niet na te denken wat ik wel
of niet kan of mag zeggen. Wat je ziet is wat je krijgt. En mijn lijfspreuk is:
geef iemand een open hand en hart en zie wat er gebeurt…….gewoon omdat mensen
boeken zijn die je moet leren lezen.
Goed het legde een domper om mijn goeie bui en vertrok naar
het appartement waar ik verbleef. Ging mijn koffer alvast een beetje inpakken.
De avond kwam en we gingen naar boven waar de drank weer boven tafel kwam in
witte zakken, want alcohol is eigenlijk niet voor hun toegestaan, maar Indiase mensen hebben voor alles hun eigen regeltjes.
De man was er en ook kwamen er weer wat vrienden bij. Het
ging weer over het feit, dat ook deze man een Westerse vrouw had, maar dat hij
eerst even moest bellen met zijn vrouw in Kashmir. Aslam vertelde dat hij aan
zijn vrouw over het project Goa had en dat hij goeie zaken deed en nog een tijdje in goa moest blijven. De man kwam
terug en was duidelijk in mij geïnteresseerd. Hij had een vraag voor me……. Of
ik het boek 50 tinten grijs had gelezen en wat mijn mening hierover was.
Na 5 dagen tussen allerlei mensen in gezeten te hebben met
hun dubbele moraal, hun geloof dat hun levenswijze het beste was, Kashmir het
mooiste gebied in de wereld was en dat Bagabeach het beste strand van de wereld
had, heb ik mijn beste kant laten zien, ben beschaafd gebleven en heb hun
uitgelegd, dat ik niet kon begrijpen dat
een land waar het Tantraboek vandaan kwam zij toch met het boek 50 teinten grijs
moesten doen. Mijn advies was, laat alle boeken maar liggen en ga maar voor 1 ding.
En dat is tijd. Neem de tijd om lief te hebben.
Sta in de vroege morgen op met hallo lieveling, maak een
ontbijtje klaar, Bel om 11.00 uur op dat je naar haar verlangt. Om 12.00 uur
bel je haar dat je graag met haar wil lunchen. Zeg tegen haar lieve dingen, wat
zit je haar mooi. Geef een kus in haar nek. Leg bloemen op haar bed en als je
al deze dingen zou doen, heb je geen enkel boek nodig. Alles zal voor je gedaan
worden, waarnaar je verlangt.
O, mijn god zeiden ze, dat ligt niet zo in onze lijn. Wij
zijn te snel. Dat klopt ook wel, Deze mannen kun je vergelijken met
eenden (kwak) en ze zijn klaar. Heb
daar teveel over gehoord. Masseren laat je niet door vrouwen doen.Mannen masseren mannen, vrouwen masseren
vrouwen. Zelfs in hun huwelijk was dat voor die mannen geen optie. Nu kan ik natuurlijk niet oordelen over heel
India en Nederland, maar ben vrouw genoeg van de Wereld om te kunnen
vergelijken en mijn mening hierover te hebben. Wat daar in India moeilijk is, is om daar
alleen maar een familie-vriend te zijn, omdat iedereen die vraagt waar je
verblijft, gelijk denk dat je een bijzit bent. En ik kan je absoluut garanderen
dat dit niet het geval was. Familie-vriend, laten we daar heel duidelijk over
zijn.
Ben vroeg naar mijn kamer gegaan en de volgende ochtend heb
ik Mijnheer Aslam in zijn kamer wakker gemaakt. We hebben samen een kop Indiase
thee gedronken en waren beiden blij, dat de logeerpartij voorbij was. De
cultuurverschillen zijn en waren te groot. En ik ben zo volwassen geworden de
laatste jaren en zo bewust van mezelf......... in die zin heeft Babaji mij echt groot
gemaakt.
Van mijn kant had ik
al aangegeven in de avond daarvoor, dat ik geen geld meer zou uitgeven aan een
reis naar Goa. Dat ik veel liever met mijn eigen familie op reis zou gaan,
naar andere landen te gaan die te mooi zijn om niet te bezoeken. Maar dat als iemand
mijn ticket en onderkomen zou betalen er geen obstakels waren om naar Goa terug
te keren. Want in dat geval had ik een doel om te gaan. De toekomst zal uitwijzen hoe dit zich verder zal ontwikkelen.??
En dan op weg naar het vliegveld om de reis naar Kerala te maken.
Eerst landen in Mumbai en dan samen met Bhavandeep naar Trivandrum
Het is saterday, ik bedoel zaterdag. Ik moet in het Engels praten dus nu even omschakelen naar het Nederlands..
Bij Aslamen zijn mensen is alles relaxed. I love de mensen en zij zijn aardig voor mij. Kom net met Aslam terug uit Calanqute. Alles gebeurt hier op de scooter. Bij Aslam staan er volgens mij 3. Ik op mijn oude dag achterop met wapperende haren in een verkeerschaos welke in Nederland niet zo voorkomt. Maar achterop de scooter is het veel veiliger dan gisteren bij het lopen langs de winkels. God wat ben ik moe….zoveel indrukken, ander voedsel dan ik normaal gebruik. Aslam heeft mij meegenomen naar de markt. Hij moest allerlei kleine dingen hebben.
Andre, Aslam en Hilde
Gisteravond organiseerde Aslam een party voor de Duitse gasten. Wat zijn Aslam en zijn vrienden trots op het feit dat zij Soefies en Kashmir people zijn. Net zoals ik (wij) denken over bepaalde zaken in India, zo denken zij over bepaalde zaken over ons Westerse mensen. En het klopt niet helemaal. Als wij gasten krijgen, proberen wij op een andere manier gastvrij te zijn, kijken waar hun zich prettig bij voelen. Mensen uit de Indiase cultuur maar ook andere, willen dat ook, maar blijven altijd in hun eigen private zone. Of mensen zich daar nu makkelijk bij voelen of niet, zij zingen, worden zo open door de drank en zijn zo overweldigend voor de gasten, dat de gasten dichtklappen en zij zien het niet. Zijn zo bezig te zijn wie ze zijn. Dan komen er verhalen vrij, deze Indiase mannen zijn gewend veel te reizen, weten veel over vrouwen die niet uit India komen. Zingen Soefi-liederen en vinden iedereen vreemd die daar niet van genieten.
Welke mannen waren er, Johny daar had ik al eerder mee zitten praten in zijn winkel.
En Madjied was daar. Aslam vond later dat hijvrouwen veel te veel aanviel. Hij was en is getrouwd, heeft al zijn bezittingen aan zijn vrouw gegeven. Hij blijft bij haar voor de kinderen, maar hij en nog meer van deze mannen hebben een dubbelleven.Buiten hun vrouw hebben ze allemaal 1 of 2 relaties erbij. Of dat nou komt dat ze een gearrangeerd huwelijk hebben en teveel vast zitten in allerlei systemen, ik weet het nog niet.Hij had een verhouding met een Oostenrijkse vrouwvoor 18 jaar. Hj heeft ook een zoon bij haar, maar gaan nu niet met elkaar om.
Later liet Aslam het woord Hitler en Duitsland vallen. Dat veranderde de atmosfeer totaal, in ieder geval bij mij, maar ook bij die jonge Duitse mensen. Aslam is met een Duitse vrouw getrouwd en weet best wel dat de Duitsers overal met reserve worden aangekeken. Het begon met die Duitse jongens die op het strand waren, ze werden aangevallen met Heil Hitler and go home your nazi’s. Ik schrok daar zo van, dit kan niet, dit gaat te ver. En Andre een alleraardigste jongen heeft zich nog proberen te verdedigen.
Na dit verhaal van Andre had Aslam dus zijn zegje en dat viel bij mij een beetje verkeerd. Had geen idee dat een verleden van 65 jaar geleden zo in je bloed kon zitten.
een bandopname van een oom van mij. Hierin vertelt hij hoe hij met mijn vader bij de Duitsers aan het inbreken was.
Als wij Nederlanders eerlijk zijn maken wij nog steeds opmerkingen als we een Duitser zien, wanneer breng je mijn fiets terug of als er weer kuilen in het strand gemaakt zijn door toeristen, een gezegde van ons daar heb je ze weer, vast Duitsers. En hoe vaak zijn handelaren en mensen in het buitenland niet blij dat wij Hollands zijn, want ze zijn de grote monden van die Duitsers meer dan zat.Het geld is goed voor hen, maar dat is het.Triest is het, dat na zoveel jaren bepaalde gevoelens zo diep kunnen zitten. Maar ja, ik ben wel geboren net na de oorlog en heb alle verhalen gehoord van mijn familie. Hoe mijn vader en de groep vrienden bij de Nazi’s inbraken om hun straat van eten te voorzien. Rotterdam had in die tijd geen eten meer. Mijn moeders familie die in zwarte handel deed en soms vertelde hoe ze mensen konden helpen. Hoe Rotterdam plat gebombardeerd is en dat de mensen jarenlang hebben moeten ploeteren om Rotterdam/Nederland er bovenop te helpen.
In ieder geval het is een te teer onderwerp om op een vakantiedag door een Indiase man aangereikt te krijgen.
Hilde een duitse jonge vrouw heeft in ieder inzicht gekregen hoe Indiase mannen naar Westerse vrouwen kijken. Het zal haar een stuk vorming geven waar ze niet meer van af komt. Hoe hard deze mannen dus ook proberen uit te leggen dat ze verliefd zijn op vrouwen ik geloof dat ze meer houden van hun geslachtsdeel dan van iets anders.
En ik, ik ben volwassen geworden, kan mijn leven overzien en ja ik heb het goed gedaan. Ben gerespecteerd, wil gerespecteerd worden en wil gerespecteerd blijven. Dus in de toekomst zal ik geen deel meer uitmaken van een Indiase familie, gewoon omdat als ze je adres vragen gelijk denken dat je een bijzit bent van de man van die familie.Een eigen plek onder de zon geeft je vrijheid, ook in India met al hun sociale controle en teveel regeltjes.
Wat nu bovenstaand verhaal betreft, laten we het erop houden dat Goa zeker rond Bagabeach de roze buurt van Amsterdam is. In Kerala liggen zaken heel anders.
Lieve groeten uit Kerala, een stukje paradijs. Kamala
