Ben Delhi en Agra zat, ik blokkeer er op

hallo lieve allemaal

Al een tijdje niets van me laten horen. Van alles gedaan voor de Yogastudio,  vrijwilligerswerk gedaan bij Vluchtelingenwerk en yoga/meditatielessen voor ouderen in de leef/woongemeenschap de 7 Schakels in Zevenbergen ook als vrijwilligerswerk gedaan, of zoals wij in de Yoga zeggen Niscam Seva. 
Maar......eigenlijk zijn het excuses die ik maak. Vind dit stuk uit de reis naar Allahabad het minst leuk om mee bezig te zijn. Blokkeer er zelfs op.  Maar ik heb mezelf bij mijn lurven gepakt en heb de laatste dagen video's in elkaar zitten zetten over Old Delhi, wat echt te gek was om mee te maken,





                                    


                                                                                   

Verder video's gemaakt over onze trip naar Varanasi, deze verhalen komen in de volgende blogs ter sprake,  en nu ben ik bezig met de video's van Allahabad. 
Dus hier gaan we dan, pak het schrijven maar weer op en hoop dat jullie het interessant vinden waar ik over schrijf, hoewel ik denk dat er best wat zinnige dingen in de blogs staan. Tot mijn grote verbazing is het blog al bijna 1500 maal aangeklikt. Niet alleen door jullie natuurlijk,  maar toch, haal er 500 hints vanaf die ikzelf heb aangeklikt tijdens het maken van deze blogs , zijn het er toch bijna 1000 hints over die door jullie zijn aangeklikt. 

Gisteravond was er een televisie-uitzending over hoe gidsen met toeristen omgaan in de stad Marrakech welke gelegen is in Marokko. Hierin lieten ze zien wat voor soort organisaties erachter zitten, en hoe ze handelen om toeristen uit te buiten en onder druk te zetten. Nu ervaarde ik dit in India minder  als in deze reportage, maar dat ligt meer aan het feit dat mensen uit India een andere mentaliteit uitstralen dan de Marokkaanse mensen. Maar het zit hetzelfde in elkaar. Je wordt overal naar toegebracht waar je niet naar toe wil. Verplichte bezoeken aan winkels en markten. Daar verdienen ze hun geld aan. In deze reportage ontvingen deze stromannen 50% van het geld wat je opmaakt in hun winkel, restaurant en/of markt. En als je niet meegaat in die flow, kom je zeker van een koude kermis thuis.  Vertelde al in een vorig blog dat de Gids boos was over het feit dat de tip welke ik gaf niet in euro's was.

In mijn blog die later zal verschijnen net voordat wij het vliegtuig zouden pakken naar Nederland had ik zo'n "agressieve" benadering van de Gids, die aan ons was gekoppeld voor de 3 dagen dat wij in Allahabad verbleven en  die zijn zin ging doordrijven, tegen onze wil in ondanks het feit dat wij afspraken hadden gemaakt om ons voor de laatste 3 dagen daarmee met rust te laten.

Voor nu, fijne dag toegewenst.   Kamala

Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
you tube:  youtube.com/yogastudiolaksmi
facebook: facebook.com/yogastudiolaksmi
blog:         Kamala en haar ervaringen met een yogi
email:       yogastudiolaksmi@hotmail.com

Goa, Laatste 1 ½ dag in bagabeach en 50 tinten grijs

Goa 22 januari 2013

Zoals gewoonlijk zat ik op het bed in het kantoortje van het restaurant. Er werd lekker gewerkt, groenten werden schoongemaakt en er hing een goeie sfeer. Er kwam een vriend of kennis van Aslam binnen gelopen en ging op de grond zitten. Wat een negatieve energie kwam er in de ruimte. Kreeg nekpijn, mijn lijf ging opspelen, ving teveel signalen van die man op. Later had ik een klein gesprekje met hem in het restaurant. Hij gaf aan dat hij heel moe was, had 30 uur gereisd en had nekpijn.

Ben opgestaan en ben een wandeling gaan maken. Eerst naar het strand.

toen naar vrienden van Aslam en mij die een winkeltje hebben en nog wat foto’s gemaakt van mensen die de elektriciteit in orde moesten maken in de straat.












 




Op de terugweg zag ik aan de overkant van het restaurant een olifant staan, wat grappig dacht ik.   Heb er een filmpje van gemaakt en aangezien ik geen geld bij me had ben ik lekker blijven staan en heb alles in me opgenomen.

Op ineens kwam er een baba aangelopen en mijn hart vulde zich met blijdschap. Eindelijk iemand tegen komen in Goa waar ik me mee verwant voelde. Hun wereld begrijp ik. Zijn naam was Ram Das Giri.

Kom mijn olifant aaien. Ik weigerde dit in eerste instantie want het is niet zo goed om geen donatie te geven. Kom nou maar, ga hem maar aaien. We kwamen in gesprek. Hij ging ook naar Allahabad naar de Kumbha Mela en hoorde ook bij de Juna Akhara. Zij zouden zitten in kamp 7. Ik vroeg of hij Soham Baba kende, Mahamandalashwar of the Juna Akhara, maar hij twijfelde, hij dacht van wel maar wist het niet zeker.

Blij kwam ik weer aan in het restaurant, vertelde over mijn wandeling en ik kreeg gelijk een verhaal over deze nepbaba’s die er alleen maar op uit waren om geld te verdienen. Ik moest wijzer zijn en er geen aandacht aan besteden.

Verder vertelde hij dat de man die terug naar zijn huis was gegaan  in de avond terug zou komen. Aslam hoorde dat ik even met hem had gepraat en ging naar mijn Westerse ideeën net een stap tever. Ik had toch niets gezegd???, want als hij niet meer terug zou komen dat kon hij niet maken voor zijn relaties. Nu had Aslam aangegeven dat hij vond dat ik veel te open was tegen iedereen, maar je kunt het ook omdraaien. Hij heeft zoveel regeltjes en dubbele bodems en zegt eigenlijk nooit iets, waarschijnlijk moet hij dat ook…. Maar ik heb geen bedrijf, heb geen staf, hoef niet te marchanderen, kan gewoon met iedereen omgaan. Hoef niet na te denken wat ik wel of niet kan of mag zeggen. Wat je ziet is wat je krijgt. En mijn lijfspreuk is: geef iemand een open hand en hart en zie wat er gebeurt…….gewoon omdat mensen boeken zijn die je moet leren lezen.

 

Goed het legde een domper om mijn goeie bui en vertrok naar het appartement waar ik verbleef. Ging mijn koffer alvast een beetje inpakken. De avond kwam en we gingen naar boven waar de drank weer boven tafel kwam in witte zakken, want alcohol is eigenlijk niet voor hun toegestaan, maar Indiase mensen hebben voor alles hun eigen regeltjes.

De man was er en ook kwamen er weer wat vrienden bij. Het ging weer over het feit, dat ook deze man een Westerse vrouw had, maar dat hij eerst even moest bellen met zijn vrouw in Kashmir. Aslam vertelde dat hij aan zijn vrouw over het project Goa had en dat hij goeie zaken deed en nog een tijdje in goa moest blijven. De man kwam terug en was duidelijk in mij geïnteresseerd. Hij had een vraag voor me……. Of ik het boek 50 tinten grijs had gelezen en wat mijn mening hierover was.

Na 5 dagen tussen allerlei mensen in gezeten te hebben met hun dubbele moraal, hun geloof dat hun levenswijze het beste was, Kashmir het mooiste gebied in de wereld was en dat Bagabeach het beste strand van de wereld had, heb ik mijn beste kant laten zien, ben beschaafd gebleven en heb hun uitgelegd, dat ik niet  kon begrijpen dat een land waar het Tantraboek vandaan kwam zij toch met het boek 50 teinten grijs moesten doen. Mijn advies was, laat alle boeken maar liggen en ga maar voor 1 ding. En dat is tijd. Neem de tijd om lief te hebben.

Sta in de vroege morgen op met hallo lieveling, maak een ontbijtje klaar, Bel om 11.00 uur op dat je naar haar verlangt. Om 12.00 uur bel je haar dat je graag met haar wil lunchen. Zeg tegen haar lieve dingen, wat zit je haar mooi. Geef een kus in haar nek. Leg bloemen op haar bed en als je al deze dingen zou doen, heb je geen enkel boek nodig. Alles zal voor je gedaan worden, waarnaar je verlangt.

O, mijn god zeiden ze, dat ligt niet zo in onze lijn. Wij zijn te snel. Dat klopt ook wel, Deze mannen kun je vergelijken met eenden (kwak) en ze zijn klaar. Heb daar teveel over gehoord. Masseren laat je niet door vrouwen doen. Mannen masseren mannen, vrouwen masseren vrouwen. Zelfs in hun huwelijk was dat voor die mannen geen optie. Nu kan ik natuurlijk niet oordelen over heel India en Nederland, maar ben vrouw genoeg van de Wereld om te kunnen vergelijken en mijn mening hierover te hebben. Wat daar in India moeilijk is, is om daar alleen maar een familie-vriend te zijn, omdat iedereen die vraagt waar je verblijft, gelijk denk dat je een bijzit bent. En ik kan je absoluut garanderen dat dit niet het geval was. Familie-vriend, laten we daar heel duidelijk over zijn.

Ben vroeg naar mijn kamer gegaan en de volgende ochtend heb ik Mijnheer Aslam in zijn kamer wakker gemaakt. We hebben samen een kop Indiase thee gedronken en waren beiden blij, dat de logeerpartij voorbij was. De cultuurverschillen zijn en waren te groot. En ik ben zo volwassen geworden de laatste jaren en zo bewust van mezelf......... in die zin heeft Babaji mij echt groot gemaakt.

Van mijn kant had ik al aangegeven in de avond daarvoor, dat ik geen geld meer zou uitgeven aan een reis naar Goa. Dat ik veel liever met mijn eigen familie op reis zou gaan, naar andere landen te gaan  die te mooi zijn om niet te bezoeken. Maar dat als iemand mijn ticket en onderkomen zou betalen er geen obstakels waren om naar Goa terug te keren. Want in dat geval had ik een doel om te gaan. De toekomst zal uitwijzen hoe dit zich verder zal ontwikkelen.??

En dan op weg naar het vliegveld om de reis naar Kerala te maken. Eerst landen in Mumbai en dan samen met Bhavandeep naar Trivandrum

lieve groeten uit goa, bagabeach

yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
Kamala en haar ervaringen met een yogi
youtube kanaal yogastudio
uitleg spirituele namen
yogastudiolaksmi@hotmail.com




 

 

Goa, de roze buurt van India

Het is saterday, ik bedoel zaterdag. Ik moet in het Engels praten dus nu even omschakelen naar het Nederlands..

Bij Aslam  en zijn mensen is alles relaxed. I love de mensen en zij zijn aardig voor mij. Kom net met Aslam terug uit Calanqute. Alles gebeurt hier op de scooter. Bij Aslam staan er volgens mij 3. Ik op mijn oude dag achterop met wapperende haren in een verkeerschaos welke in Nederland niet zo voorkomt. Maar achterop de scooter is het veel veiliger dan gisteren bij het lopen langs de winkels. God wat ben ik moe….zoveel indrukken, ander voedsel dan ik normaal gebruik. Aslam heeft mij meegenomen naar de markt. Hij moest allerlei kleine dingen hebben.

Andre, Aslam en Hilde

Gisteravond organiseerde Aslam een party voor de Duitse gasten. Wat zijn Aslam en zijn vrienden trots op het feit dat zij Soefies en Kashmir people zijn. Net zoals ik (wij) denken over bepaalde zaken in India, zo denken zij over bepaalde zaken over ons Westerse mensen. En het klopt niet helemaal. Als wij gasten krijgen, proberen wij op een andere manier gastvrij te zijn, kijken waar hun zich prettig bij voelen. Mensen uit de Indiase cultuur maar ook andere, willen dat ook, maar blijven altijd in hun eigen private zone. Of mensen zich daar nu makkelijk bij voelen of niet, zij zingen, worden zo open door de drank en zijn zo overweldigend voor de gasten, dat de gasten dichtklappen en zij zien het niet. Zijn zo bezig te zijn wie ze zijn. Dan komen er verhalen vrij, deze Indiase mannen zijn gewend veel te reizen, weten veel over vrouwen die niet uit India komen. Zingen Soefi-liederen en vinden iedereen vreemd die daar niet van genieten. 

Welke mannen waren er, Johny daar had ik al eerder mee zitten praten in zijn winkel.

En Madjied was daar. Aslam vond later dat hij  vrouwen veel te veel aanviel. Hij was en is getrouwd, heeft al zijn bezittingen aan zijn vrouw gegeven. Hij blijft bij haar voor de kinderen, maar hij en nog meer van deze mannen hebben een dubbelleven.  Buiten hun vrouw hebben ze allemaal 1 of 2 relaties erbij. Of dat nou komt dat ze een gearrangeerd huwelijk hebben en teveel vast zitten in allerlei systemen, ik weet het nog niet.  Hij had een verhouding met een Oostenrijkse vrouw  voor 18 jaar. Hj heeft ook een zoon bij haar, maar gaan nu niet met elkaar om.
 

Later liet Aslam het woord Hitler en Duitsland vallen. Dat veranderde de atmosfeer totaal, in ieder geval bij mij, maar ook bij die jonge Duitse mensen. Aslam is met een Duitse vrouw getrouwd en weet best wel dat de Duitsers overal met reserve worden aangekeken. Het begon met die Duitse jongens die op het strand waren, ze werden aangevallen met Heil Hitler and go home your nazi’s. Ik schrok daar zo van, dit kan niet, dit gaat te ver. En Andre een alleraardigste jongen heeft zich nog proberen te verdedigen.

 

Na dit verhaal van Andre had Aslam dus zijn zegje en dat viel bij mij een beetje verkeerd. Had geen idee dat een verleden van 65 jaar geleden zo in je bloed kon zitten.

een bandopname van een oom van mij. Hierin vertelt hij hoe hij met mijn vader bij de Duitsers aan het inbreken was.

 

Als wij Nederlanders eerlijk zijn maken wij nog steeds opmerkingen als we een Duitser zien, wanneer breng je mijn fiets terug of als er weer kuilen in het strand gemaakt zijn door toeristen, een gezegde van ons daar heb je ze weer, vast Duitsers. En hoe vaak zijn handelaren en mensen in het buitenland niet blij dat wij Hollands zijn, want ze zijn de grote monden van die Duitsers meer dan zat.  Het geld is goed voor hen, maar dat is het.    Triest is het, dat na zoveel jaren bepaalde gevoelens zo diep kunnen zitten. Maar ja, ik ben wel geboren net na de oorlog en heb alle verhalen gehoord van mijn familie. Hoe mijn vader en de groep vrienden bij de Nazi’s inbraken om hun straat van eten te voorzien. Rotterdam had in die tijd geen eten meer.  Mijn moeders familie die in zwarte handel deed en soms vertelde hoe ze mensen konden helpen. Hoe Rotterdam plat gebombardeerd is en dat de mensen jarenlang hebben moeten ploeteren om Rotterdam/Nederland er bovenop te helpen.
 

In ieder geval het is een te teer onderwerp om op een vakantiedag door een Indiase man aangereikt  te krijgen.

Hilde een duitse jonge vrouw heeft in ieder inzicht gekregen hoe Indiase mannen naar Westerse vrouwen kijken. Het zal haar een stuk vorming geven waar ze niet meer van af komt. Hoe hard deze mannen dus ook proberen uit te leggen dat ze verliefd zijn op vrouwen ik geloof dat ze meer houden van hun geslachtsdeel dan van iets anders.

En ik, ik ben volwassen geworden, kan mijn leven overzien en ja ik heb het goed gedaan. Ben gerespecteerd, wil gerespecteerd worden en wil gerespecteerd blijven. Dus in de toekomst zal ik geen deel meer uitmaken van een Indiase familie, gewoon omdat als ze je adres vragen gelijk denken dat je een bijzit bent van de man van die familie.  Een eigen plek onder de zon geeft je vrijheid, ook in India met al hun sociale controle en teveel regeltjes.

Wat nu bovenstaand verhaal betreft, laten we het erop houden dat Goa zeker rond Bagabeach de roze buurt van Amsterdam is. In Kerala liggen zaken heel anders.

Lieve groeten uit Kerala, een stukje paradijs.  Kamala

Yogastudio Laksmi, stichting voor gezondheid, kennisontwikkeling en Spiritualiteit
youtubekanaal
email yogastudio
uitleg spirituele namen
blog: kamala en haar ervaringen met een yogi