We zijn geland in Varanasi, zie de video hierover. We liepen
door het gebouw van het vliegveld naar buiten en daar stond onze gids te
wachten. Zijn naam Abhijeet. Op het eerste gezicht een aardig persoon. Hij
vertelde ons, dat hij door de maatschappij aan ons was gekoppeld voor de
laatste dagen van onze reis. Ik vond het een prettig idee dat we niet telkens
van gids hoefde te wisselen maar de volgende dag voelde ik mij juist door dat
feit bezwaard. De dag na aankomst vertelde een gids van een Italiaanse groep mij, nadat Abhijeet veel te laat aankwam, dat hij veel liever een grote groep mensen had. De reden hiervoor was vertelde hij, dat hij dan veel meer tip kreeg dan bij een klein groepje. Balen. Een ding weet ik intussen wel zeker, geen groepsreis meer voor mij zeker niet in deze vorm.
Goed in de taxi, rijden door Varanasi en wij kwamen ogen
tekort. We werden in een hotel geplaatst die buiten loopafstand van de Ghats
lag. In die zin ben je altijd afhankelijk van riksja’s en/of taxi’s of zoals in
ons geval van onze gids.
We kwamen in het hotel aan en de kamer die wij toebedeeld kregen was schoon, had goede
bedden en lag op de 1e verdieping. Het restaurant lag op de 5e
verdieping. Niets aan de hand zou je zeggen, maar na het bezoek aan de ghats
die avond kon ik mijn knie niet meer bewegen en dan is een hapje eten of de
volgende ochtend een ontbijt een behoorlijke klus om op de 5e
verdieping te komen. Er was geen lift. De mensen vertelden dat als er genoeg
verdiend zou worden dat jaar er misschien dat jaar daarop een lift geplaatst
zou worden in het gebouw.
We moesten ons snel omkleden en beneden komen, want de
avondceremonie begon op een bepaald tijdstip en het was druk en we moesten
lopen en, en, en, en, en……..Weer in de taxi, weer haasten, weer rennen en dat
verhaal komt later wel. Wat ook wennen was, dat Bhavandeep en ik toch een kamer
moesten delen. Gelukkig waren er wel aparte bedden.
Voor nu, tot het volgende stukje met het verhaal over de avondceremonie
