Kerala: 4e dag in het resort,zomaar een dagje ayurveda

Het is vandaag de 4^e dag in het resort.

 

Vandaag een lichte oliemassage ondergaan, daarna  een kruidenstempelmassage met poeder gehad, gedaan door twee therapeuten. Als toetje nog een shirosabehandeling . 3 jaar geleden kon ik alleen maar wouw, wouw, wouw en nog eens wouw zeggen na deze behandeling op mijn voorhoofd, dat is dit keer niet het geval.

Bij de stempelmassage (njavarakizhi, een behandeling tegen reuma, gewrichtsproblemen, hoge bloeddruk, verhoogde cholesterol) kon ik wegzakken, maar bij de Sirodhara oliemassage op mijn voorhoofd was ik alleen maar stil.   Wel kwam het verhaal van mijn dochters vader (mijn exman omhoog, hij is van de week aan 1 oog blind geworden door een bloedpropje).

Over een week of twee ben ik met Bhavandeep op de Kumbha Mela.

Voor velen een festival, voor de yogi’s en baba’s een kans om geld te verdienen en mensen naar zich toe te trekken en dit door allerlei shows, darshans, siddhies etc. Kleine kinderen worden aangekleed als een Vishnu, Shiva of als Laksmi en zij zegenen mensen en willen daarvoor in ruil geld om een stukje eeuwigheid aan te bieden.


 

 In feite zegt een Swami in India worden deze kinderen van jongsaf aan geleerd om bedelaars te zijn. Ben ik helemaal klaar met Babaji??, kan ik het laten om hem op te zoeken en wil ik wel een bad in de Ganges nemen??. (Op het ogenblik is de Ganges 3x zo vervuild als veilig is. De regering heeft andere rivieren erbij gelaten om het water in de Ganges groter in volume te maken, zodat de troep en de vervuiling verkleind worden) Ik geloof niet zo in het feit dat al je zonden worden vergeven. Ik geloof wel dat het een energetisch bad is, maaaaar als kleine Hollandse vrouw is het wel leuk om de Ganges gevoeld te hebben  

 

 

Neuwjaarsboodschap voor de reis in india in 2013.

Net zoals de dode zee in Jordanie ook een belevenis was, misschien te zout, maar gewoon de ervaring is toch leuk om terug te kijken.

Vandaag hebben we in een ander Resort  geluncht. Nog leuker, nog mooier, dichter bij zee en heeel aardige bediening. Later heb ik met Bhavandeep een wandeling over het strand gemaakt. Hebben met een jonge student staan praten, die net zoals alle Indiase jongens een droom hebben om met een Westerse vrouw te trouwen.    Paspoort en vrijheid….. Bij de trappen omhoog om weer in onze kamer terecht te komen, leek het mij een goed idee om met een riksja over het strand naar Kovalum naar de hoofdingang te rijden. We troffen een riksja en 3 komische knullen van een jaar of 16,17 aan. 

We spraken een prijs af….100 roepies. Wij in de riksja, hij helemaal door het dolle heen. Hij was hier op vakantie en was met de riksja van zijn oom even naar het strand gereden. Hij bleek helemaal geen riksjarijder te zijn maar zag de lol ervan in om ons mee te nemen. Dit hebben we geweten. We kregen de grand tour, gingen soms letterlijk uit de bocht. Hij had geen idee waar hij naar toe moest met ons en na ruim een uur, twee keer vragen waar hij nou eigenlijk naar toe moest en ons aan  al zijn vrienden in de vissersdorpjes te hebben getoont  kwamen wij uiteindelijk weer uit bij ons beginpunt. De trappen van het resort vanaf het strand naar onze kamer.

Het is gelukt, we zijn er gekomen. Vlug ons verkleed in onze groene jassen en daarna de verrukkelijke behandeling. Nu nog douchen en kijken of we er alles van af krijgen.

Veel lieve groeten vanaf mijn balkon met uitzicht op zee in India.   Lieve groeten Kamala

Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
facebook
youtube
blog: Kamala en haar ervaringen met een yogi 
yogastudiolaksmi@hotmail.com

Goa, de roze buurt van India

Het is saterday, ik bedoel zaterdag. Ik moet in het Engels praten dus nu even omschakelen naar het Nederlands..

Bij Aslam  en zijn mensen is alles relaxed. I love de mensen en zij zijn aardig voor mij. Kom net met Aslam terug uit Calanqute. Alles gebeurt hier op de scooter. Bij Aslam staan er volgens mij 3. Ik op mijn oude dag achterop met wapperende haren in een verkeerschaos welke in Nederland niet zo voorkomt. Maar achterop de scooter is het veel veiliger dan gisteren bij het lopen langs de winkels. God wat ben ik moe….zoveel indrukken, ander voedsel dan ik normaal gebruik. Aslam heeft mij meegenomen naar de markt. Hij moest allerlei kleine dingen hebben.

Andre, Aslam en Hilde

Gisteravond organiseerde Aslam een party voor de Duitse gasten. Wat zijn Aslam en zijn vrienden trots op het feit dat zij Soefies en Kashmir people zijn. Net zoals ik (wij) denken over bepaalde zaken in India, zo denken zij over bepaalde zaken over ons Westerse mensen. En het klopt niet helemaal. Als wij gasten krijgen, proberen wij op een andere manier gastvrij te zijn, kijken waar hun zich prettig bij voelen. Mensen uit de Indiase cultuur maar ook andere, willen dat ook, maar blijven altijd in hun eigen private zone. Of mensen zich daar nu makkelijk bij voelen of niet, zij zingen, worden zo open door de drank en zijn zo overweldigend voor de gasten, dat de gasten dichtklappen en zij zien het niet. Zijn zo bezig te zijn wie ze zijn. Dan komen er verhalen vrij, deze Indiase mannen zijn gewend veel te reizen, weten veel over vrouwen die niet uit India komen. Zingen Soefi-liederen en vinden iedereen vreemd die daar niet van genieten. 

Welke mannen waren er, Johny daar had ik al eerder mee zitten praten in zijn winkel.

En Madjied was daar. Aslam vond later dat hij  vrouwen veel te veel aanviel. Hij was en is getrouwd, heeft al zijn bezittingen aan zijn vrouw gegeven. Hij blijft bij haar voor de kinderen, maar hij en nog meer van deze mannen hebben een dubbelleven.  Buiten hun vrouw hebben ze allemaal 1 of 2 relaties erbij. Of dat nou komt dat ze een gearrangeerd huwelijk hebben en teveel vast zitten in allerlei systemen, ik weet het nog niet.  Hij had een verhouding met een Oostenrijkse vrouw  voor 18 jaar. Hj heeft ook een zoon bij haar, maar gaan nu niet met elkaar om.
 

Later liet Aslam het woord Hitler en Duitsland vallen. Dat veranderde de atmosfeer totaal, in ieder geval bij mij, maar ook bij die jonge Duitse mensen. Aslam is met een Duitse vrouw getrouwd en weet best wel dat de Duitsers overal met reserve worden aangekeken. Het begon met die Duitse jongens die op het strand waren, ze werden aangevallen met Heil Hitler and go home your nazi’s. Ik schrok daar zo van, dit kan niet, dit gaat te ver. En Andre een alleraardigste jongen heeft zich nog proberen te verdedigen.

 

Na dit verhaal van Andre had Aslam dus zijn zegje en dat viel bij mij een beetje verkeerd. Had geen idee dat een verleden van 65 jaar geleden zo in je bloed kon zitten.

een bandopname van een oom van mij. Hierin vertelt hij hoe hij met mijn vader bij de Duitsers aan het inbreken was.

 

Als wij Nederlanders eerlijk zijn maken wij nog steeds opmerkingen als we een Duitser zien, wanneer breng je mijn fiets terug of als er weer kuilen in het strand gemaakt zijn door toeristen, een gezegde van ons daar heb je ze weer, vast Duitsers. En hoe vaak zijn handelaren en mensen in het buitenland niet blij dat wij Hollands zijn, want ze zijn de grote monden van die Duitsers meer dan zat.  Het geld is goed voor hen, maar dat is het.    Triest is het, dat na zoveel jaren bepaalde gevoelens zo diep kunnen zitten. Maar ja, ik ben wel geboren net na de oorlog en heb alle verhalen gehoord van mijn familie. Hoe mijn vader en de groep vrienden bij de Nazi’s inbraken om hun straat van eten te voorzien. Rotterdam had in die tijd geen eten meer.  Mijn moeders familie die in zwarte handel deed en soms vertelde hoe ze mensen konden helpen. Hoe Rotterdam plat gebombardeerd is en dat de mensen jarenlang hebben moeten ploeteren om Rotterdam/Nederland er bovenop te helpen.
 

In ieder geval het is een te teer onderwerp om op een vakantiedag door een Indiase man aangereikt  te krijgen.

Hilde een duitse jonge vrouw heeft in ieder inzicht gekregen hoe Indiase mannen naar Westerse vrouwen kijken. Het zal haar een stuk vorming geven waar ze niet meer van af komt. Hoe hard deze mannen dus ook proberen uit te leggen dat ze verliefd zijn op vrouwen ik geloof dat ze meer houden van hun geslachtsdeel dan van iets anders.

En ik, ik ben volwassen geworden, kan mijn leven overzien en ja ik heb het goed gedaan. Ben gerespecteerd, wil gerespecteerd worden en wil gerespecteerd blijven. Dus in de toekomst zal ik geen deel meer uitmaken van een Indiase familie, gewoon omdat als ze je adres vragen gelijk denken dat je een bijzit bent van de man van die familie.  Een eigen plek onder de zon geeft je vrijheid, ook in India met al hun sociale controle en teveel regeltjes.

Wat nu bovenstaand verhaal betreft, laten we het erop houden dat Goa zeker rond Bagabeach de roze buurt van Amsterdam is. In Kerala liggen zaken heel anders.

Lieve groeten uit Kerala, een stukje paradijs.  Kamala

Yogastudio Laksmi, stichting voor gezondheid, kennisontwikkeling en Spiritualiteit
youtubekanaal
email yogastudio
uitleg spirituele namen
blog: kamala en haar ervaringen met een yogi

Goa: Aankomst in Goa - India VVN

Woensdag ben ik in de ochtend om 10.00 uur vertrokken. Mijn dochter heeft me weggebracht naar Schiphol airport. Het was slecht weer, het had gesneeuwd en we moesten voorzichtig rijden.

De reis begon al goed, want Myriam de beroepskracht van vluchtelingenwerk Moerdijk had een moeilijke klus te klaren op schiphol.. Een jonge vrouw en haar 3 jarig jongetje moest het land verlaten. Ze hadden geen verblijfsvergunning gekregen. Myriam was al maanden met deze zaak bezig geweest en al  haar liefde know how en haar emoties zaten in deze zaak.

En precies op het moment dat zij het moeilijk had toen deze jonge vrouw en haar zoontje door de gate heen gingen waren wij ook op Schiphol. Zo kon zij haar verdrietige verhaal bij ons kwijt en ik kon ook door haar en mijn dochter uitgezwaaid worden. Toeval????  Ik was niet van plan naar India te gaan en had geen idee wanneer ik precies zou vertrekken. Ook voor Myriam was het niet te plannen wanneer zij deze jonge vrouw moest gaan uitzwaaien. Maar we waren beiden blij dat wij op precies hetzelfde moment daar waren.

De vliegreis naar India duurde lang, totaal 25 uur. Vliegen, wachten, vliegen, wachten tot en met Dubai ging het gladjes en was alles te overzien.

Maar dan begon de gekte van India. Het begon al met uit het vliegtuig komen. Je komt uit het vliegtuig en gaat de trap af naar het platform. Je moet wachten op de bus die je naar de ingang van het gebouw moet brengen. Chaos overal en dan komen de bussen. Je zit eindelijk allemaal in de bus en dan na 50 meter moet je eruit, je bent er. Zelfs voor de Indiase bevolking was het niet logisch, dan kun je je wel bedenken hoe gek het was.

Intussen begon de gekte,maar daar was Jaweh een jongen wie mij goed geholpen heeft. Dus nu heb ik er volgens hem een zoon bij. Deze Jaweh werkt in Dubai waar trouwens veel veel Indiase mensen werken .   Nadat 5 a 6 Indiase mannen met labels om hun nek iets van me wilde weten, moest ik toch wel even duidelijk neen roepen, gewoon om de controle te houden. De een zei dit, de ander dat , de een wilde meer authoriteit dan de ander. Sommige hadden hun hand op mijn koffer en wilde roepies hebben die ik nog niet had, zo kwam ik met een veel te hoge bloedsuikersspiegel in een bus terecht welke mij naar het locale vliegveld zou brengen. Volgens hen moest ik 2 haltes mee, maar dat bleken er meer te zijn.

Ik kwam terecht naast een knappe Indiase vrouw waarvan ik hoorde dat zij het vliegtuig om 13.00 uur naar  Goa moest hebben. Please will you help me!!!en dat deed ze. (de vrouw op de foto leek op haar, zelfde uitstraling, ze zou het kunnen zijn,  maar is niet de Annie waar ik over had)

Later vertelde zij mij dat ze een moviestar was en films in Dubai maakte, toen ons gesprek doorging ontdekte ik dat zij een medewerkster van het filmbedrijf was.  George Clouney had ontmoet    en nu mij dus (grapje). Haar naam was Annie en dat moet mij aan mijn jeugd denken, een nichtje van mij had de naam Annie. Daar zaten dus 2 vrouwen. Een Indiase gescheiden vrouw van 45 met een zoon van 20 en de naam Annie en ik een Westerse vrouw met de naam Kamala, 25 jaar geleden weggegaan uit haar huwelijk. Zij een Indiase vrouw met een westerse naam en ik als Westerse vrouw met een Indiase naam. Na alle gekte bood ik haar iets te drinken aan, maaaaaar…. Ze namen geen euros aan bij de coffeeshop, dus aan het eind van het verhaal betaalde zij ook nog de koffie.  En dan naar buiten lopen, waar Aslam mij op stond te wachten.

 

India en de gekte was begonnen.

Aslam was op zijn scooter gekomen en kon dus niet mijn bagage meenemen. Voordat er een taxi geregeld was waren we alweer een half uur verder. Deze was te duur, die wilde niet, de ander vond Aslam niet goed genoeg en dat sta je dan naar een circus te kijken en jezelf af te vragen wat doe ik hier in godsnaam.  

Ik was heel moe na 24 uur reizen, alle onbekende dingen die ik al had meegemaakt nog niet een plaatsje gegeven. Ik ben nu alweer een nacht verder. Zit nu in deze ochtend op het bed van zijn kantoortje in het restaurant waar 11 medwerkers werken dit verslag te schrijven. Begin me al weer thuis te voelen. Aslam en ik zijn zo tegengesteld van elkaar. Hij omringd door zoveel mensen, drukte en chaos en hij houdt er zo van, dit is zo zijn wereld. En ik een vrouw uit Langeweg, die alleen de stilte kent. 

Hij die zo graag zou willen dat ik voor lange tijd in India komt wonen. Als hij dat zegt dan moet ik aan jaren geleden denken, aan een voorspelling die ik zo graag op Soham Baba richt, maar eigenlijk Soham baba, Krsna en Aslam zijn zo met elkaar verbonden in tijd en situaties…… De voorspelling was, die man die moet komen heeft een groot salaris, hij gaat alle zorgen van je overnemen. Hij is getrouwd, is heel goed geweest, maar was eigenlijk nooit echt gelukkig.   

 

Gisteren aan het water bij een sprookjesachtige sfeer, was even ons 1^e weerzien in de ursviering (viering van een moslim heilige op zijn sterfbed en zittend bij zijn graf) weer daar. Weer vertelde hij dat hij zo compleet onderuit ging door het gevoel welke hij kreeg toen hij mij zag.

Gisteren Patricia gebeld……zou zo fijn zijn als zij hier zou zijn…….en Bhavandeep zou hij iets van India meekrijgen meer  dan een toeristische blik op iets.   Ayurvedische resorts houden India buiten de poort . En met yogi’s hebben ze ook niets.

Voor nu genoeg, veel lieve groeten uit Goa – India……..Kamala

Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
Facebook
Youtube
blog: Kamala en haar ervaringen met een yogi
yogastudiolakmi@hotmail.com


 

Nederland: Pelgrim en/of toerist

Nog 2 dagen en dan zit ik in het vliegtuig naar Goa. De volgende stap is hoe ga ik deze reis beleven, als 

toerist
(1) Daggast    
2) Iemand die ergens verblijft ter ontspanning   
3) Plezierreiziger   
4) Persoonsbenaming         
5) Recreant    
6) Reiziger    
7) Vakantiereiziger    
8) Vakantieganger)   

Pelgrimganger

(bedevaartganger).  Redenen voor het ondernemen van een bedevaart zijn om over een hogere waarheid,
Over God of het leven na te denken;
om respect te betuigen;
om inspiratie te verkrijgen;
om tot bezinning te komen;
om een poosje afstand te nemen van een hectisch dagelijks bestaan;
om 'de ervaring'; '
om er geweest te zijn';
of om andere mensen te ontmoeten.

In Goa staat mijn bezoek in het teken van seva: andere mensen te ontmoeten en te dienen ( zwaarbeladen woord)  mezelf aanpassen aan hun levensstijl.

In Kerala staat mijn bezoek in het teken van gezondheid. Ayurvedische behandelingen, schoonheid, en tot inkeer en stilte komen door afstand te nemen van het dagelijks bestaan.

In New Delhi gaan wij naar de Ursviering welke gehouden wordt bij het graf van Inayath Khan, dit om respect te betuigen en om tot verdieping te komen .

In Varanasi zullen wij zijn om er geweest te zijn, andere mensen te ontmoeten en de ganges als moeder ganga te ontmoeten

In Allahabad zal ik zijn om mijn respect te tonen aan Guruji, om in aanraking te komen met de hogere waarheid en één te zijn met de elementen en hopelijk een bad te nemen in de Ganges.

Dus bij deze kan ik zeggen dat ik niet ga als toerist, maar als pelgrimsganger.

Vandaag vluchtelingenwerk afgesloten, afscheid nemen van de kleinkinderen, nog wat telefoontjes plegen en dan nog maar 1 dag.

lieve groeten uit langeweg. Kamala

Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
Youtube
Facebook
blog: Kamala en haar ervaringen met een yogi

yogastudiolaksmi@hotmail.com

Nederland: Gelukkig Nieuwjaar en nog 14 dagen voorbereiding

Om shantih,

Een heel gelukkig nieuwjaar toegewenst aan allen die dit blog lezen. Kamala

Eindelijk kan ik me dan echt gaan richten op de reis naar India.  Heb daar ook echt behoefte aan, want op de een of andere manier is er constant iets wat mijn aandacht opeist. Vandaag alle tickets uitgeprint, de boekhouding van de Stichting opgeschoond, zodat ik van de belastingdienst tevreden kan stellen met het invullen van de belastingpapieren voor 2012.  Vanochtend  vroeg werd ik al opgebeld uit India, ze verheugen zich op mijn komst in Goa. Heb van de week een fotoalbum gemaakt van mijn  vorige bezoeken aan de Kashmir vriend die in Delhi  India woont  en die ik o.a.in Wenen een bezoek heb gebracht. .

Hij is in India een Awardwinner voor het exporteren van handicraft spullen, dus wat moet je voor zo iemand meenemen!!

Wat de Kumbh Mela betreft heb ik wat voorzorgsmaatregelen genomen op energieniveau. Wat ik al eerder heb aangegeven is dat ik niet op zoek hoef te gaan naar een Guru of een Baba dus kun je je afvragen wat ga ik daar in godsnaam doen. Voor mezelf kan het twee kanten uit. Eén het is het afsluiten van een lange periode van Yogi’s in mijn leven. Of het wordt een nieuw begin van een heel nieuwe fase.  Hoe ziet die bescherming er dan uit  als Bhavandeep  en ik daar op die rijk aan energie geladen Kumbh Mela rondlopen. We hebben op de hoogtijdag van de Kumbh Mela een  ashram/school in Vrindavan geld gegeven om op 10 februari 2013 , 200 personen en schoolkinderen  te voorzien van voedsel. 

Op die dag zal er een schoolbord in de hal hangen met de naam van Kamala erop .
Verder zal er in Goa veel energie naar ons toegezonden worden. Vanuit Kerala worden we ook beschermd en  vanuit Nederland via onze eigen “spirituele familie” zal er ook ondersteuning komen. We lopen dus in een schild van goede en positieve energie, daarbij dat de energieën vanuit het universum op de meest mooie positie staan en daarbij dan nog de weerspiegeling van alle Yogi’s, Baba’s Guru’s  in en op  ons hart.

Maar mijn grootste wens is, om Babaji op zijn praalwagen te zien staan, zodat ik van een afstand naar Hem kan kijken en kan genieten van het feit dat Babaji er altijd zo gelukkig uitziet als hij in zijn eigen element is en dat is hij bij zijn naked baba’s en in India. Trouwens heb ik al verteld dat er niemand zonder Babaji’s toestemming een naked baba van de Juna Akhara kan worden.

                                                                    

                                                op verzoek van Babaji zal ik geen foto's van hem plaatsen

Maar ik heb een Vaisnava geaardheid en een Vaisnava is een bhakti-yogi, één die verbonden is met Krsna/Visnu. Wat wel jammer is dat hier in de Westhoek van Brabant eigenlijk  niemand  ook  maar een clou heeft wat er zich kan afspelen. Een oom van mij heeft ooit wel eens gezegd:  Hoe is het mogelijk dat een gewoon Rotterdams meisje zich hiermee bezig kan houden. Maar ik hou me nergens echt mee bezig. Ben als een mysticus geboren en zoals mijn oma die helderziende gave had altijd zei:  “Ik snap er niets van, ik zie altijd een donkere man bij je…….” Dus dat is mijn wens om die donkere man die altijd bij me is te zien en te genieten van zijn blijheid.  Over de omgang van een yogi met mij ben ik een blog aan het schrijven. Kamala en haar ervaringen met een yogi.

Waarom deze blogs schrijven??? Deze blogs wil ik graag opdragen aan mijn zoon en dochter en de kleinkinderen.

lieve groeten kamala

Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
youtube kanaal
facebook
blog: Kamala en haar ervaringen met een yogi
yogastudiolaksmi@hotmail.com



 

 

Nederland: visumaanvraag India, haast hogere wiskunde

om shantih

Lieve allemaal

Het is een dag of 9 voordat het kerstmis is.


Een normaal al drukke tijd, maar zeker nu. Mijn dochter en haar 2 jongens hebben mij nu wat meer nodig dan anders in het verband met haar werk in het ziekenhuis. Dan is er natuurlijk wat onrust in de groep. De één kan wel, de ander kan niet. Wat doe ik met de meditatiegroep!!! voordat ik naar India ga. Het vervangen voor de kriya avonden is geregeld. Bhajanpreet neemt de avonden over en dan moest er ook nog een avond extra vrij gepland worden voor Bhavandeep en mij om de visumpapieren te regelen.

Wat een gedoe....Voordat je alles op een rijtje heb staan van het consulaat, andere info pagina's heb uitgezocht ben je al weer een uur verder. Dan het formulier invullen,  wat een vragen ....en wat je invult mag geen fout bevatten. Dan doet de ene computer het wel en de andere download weer geen foto. Moet je alles weer overhevelen naar de andere computer. Dan zou je denken geregeld.... neen. De ene computer regelt wel het printwerk de andere weer niet. Bhavandeep die veel en hard moet werken, werd steeds moeier en ik heb hem naar huis moeten sturen rond de klok van 12.00 uur.

De volgende ochtend kijk je de papieren na en wat blijkt dat er op een site van een bureau staat dat je voor je sofinummer nl. moet zetten.  Dus kun je weer opnieuw beginnen. Er is een nummer opgeslagen waarmee je het formulier van het consulaat zou kunnen oproepen, maar dat lukt niet. Ten einde raad een nieuw formulier aangeklikt en weer alles opnieuw invullen.  In de middag was ik dan eindelijk klaar....met mijn gedeelte......Formulieren, kopieen van alles, je paspoort en wat doe je dan met dat pakketje!!!

Jaren geleden kon je dan naar het consulaat in Den Haag gaan en had je voorpret wat je in India tegen zou gaan komen, maar dat gaat niet meer op voor een toeristenvisum......dus toch maar een bureau ingeschakeld. 


Op naar het visumbureau Breda om alles na te laten kijken, ik heb het goed gedaan....pfff. Alles voor 45 euro achtergelaten en de toezegging dat ik mijn paspoort in de eerste week van januari zal binnenkrijgen.
Vanaf Breda naar Etten-Leur gereden om daar bij de apotheek een vaccinatie op te halen voor de aan te raden injecties voor India. In Zevenbergen lukte dat niet, daar kreeg ik te horen dat het serum niet meer voor half januari geleverd kon worden. Maar met wat speurwerk bij andere apotheken is het me dan wel gelukt.   27 december worden er twee injecties gezet bij de dokter

Vandaag na de meditatiegroep bleef Bhavandeep wat langer om zijn pakketje papieren in te vullen . Dezelfde strubbelingen als hierboven omschreven  kwam hij ook tegen.  Maar goed nu moet hij nog een werknemersverklaring hebben en dan zal ik voor hem naar de visumdienst Breda rijden om zijn visumbenodigdheden in te leveren.

Nog even wat vertellen over de strengheid van de Indiase authoriteiten. Een paar maanden geleden zijn er terroristische aanslagen geweest in Mumbai. Veel doden. Ook in Goa blijken de beach partys en de nieuw jaarsfeesten verboden te zijn ivm de vele mensen die bij elkaar komen. Ben benieuwd wat mijn Kashmir-vrienden op baga beach, waar ik als eerste naartoe ga op deze reis te zeggen hebben. Toch ben ik niet bang en diegene die meegaan moeten dat ook maar niet doen, want er was een yogi die vertelde dat ik 105 jaar oud zou worden. Nu heeft hij niet gezegd hoe........maar het geeft hoop, toch.   In ieder geval ik weet zeker dat ik daar naar toe moet en ik weet ook zeker dat ik die week in Varanasi en Allahabad  moet zijn
Fijne dag toegewenst uit Langeweg. Kamala

Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit
kamala en haar ervaringen met een yogi
youtube kanaal
yogastudiolaksmi@hotmail.com
uitleg spirituele namen

Kerala: laatste dag somatheeram en op naar new Delhi

Kovalum, laatste dag in Kerala en een advies van de Yogi's om je Westers te blijven kleden

laatste betalingen doen en wachten op de taxi

Ik ben vanochtend om kwart voor zeven opgestaan, daarna met Bhavandeep ontbeten en na het ontbijt de laatste spulletjes ingepakt op de kamer. Alles beneden gezet en gewacht op de taxi.

Deze bracht ons na wat navragen naar vliegveld internationaal, maar wat bleek we moesten op het domestic airport zijn. Na 350 roepies betaald te hebben (onnodig geld) aan een taxichauffeur heeft hij ons naar domestic gebracht. 

Bhavandeep kreeg wat moeilijke vragen over zijn ticket. Zijn naam kwam niet overeen met de naam in zijn paspoort. Maar na een kwartiertje over en weer  babbelen is het gelukt, we mochten door, nadat ik 650 roepies (zo’n) 11 euro voor overgewicht moest betalen. Op de heenreis was het geen probleem maar nu wel. Bhavandeep moest 400 roepies betalen, zo’n 6 euro.  Dus al met al 20 euro uitgegeven aan zaken die niet echt nodig zijn. Bij Indigo mag je maar 20 kilo bagage hebben en 7 kilo handbagage. Dus we hadden teveel vracht. Bij India Air mag je 25 kilo vervoeren en bij de Emiraten 30 kilo. Alles wordt dus makkelijker, maar wel veel drukker.

Wachten en nog eens wachten en toen  op het vliegtuig in. We gaan nu weer opstijgen van Mumbai op weg naar New Delhi. Deze vlucht zal korter zijn dan de reis van Trivandrum naar Mumbai. Ik zat naast 2 Indiase vrouwen, erg aardig.  De wisseling van de crew in Mumbai en het controleren van de bagage , het wisselen van de passagiers is op het ogenblik voorbij. Wat een organisatie, maar we zitten weer en we gaan nu opstijgen.

Op deze vlucht zit een Westerse man, ik denk een Duitser. Gekleed in een oranjepak, staartje, groot en dik, belachelijk. Begrijp steeds beter wat de yogi’s en religieuze leiders adviseren. Blijf je westers kleden, het is niet nodig om je anders te kleden. S.B. was daar heel duidelijk in. Er was eens een moment, hij had me uitgenodigd bij hem thuis. Ik kwam binnen en daar zaten SB, Renee en nog iemand. Ik had een lange wijde rok aan en een bordeauxrode twinset. 

This is what I mean, really Rene, this is exactly what I mean. Kamala tell me where do you bought this clothes. Ik was overdonderd door zijn enthousiasme  geen kans krijgens om me in te stellen wat ik zag en aantrof, moest uit het niets vertellen dat ik deze kleren, in ieder geval deze rok op een markt bij een handelaar in Indiase spullen had gekocht.  S.B. was en is altijd heel duidelijk geweest over het feit dat de mannen westerse pakken moesten dragen, wat de vrouwen die sari’s droegen weet ik het eigenlijk niet.  

S.B. liep een tijdje nadat ik er was weg naar de hal. Ik bleef met Renee over in de kamer. Veel later begreep ik dat dit zijn gewoonte was om te kijken hoe iemand reageerde en hoe iemand zich gedroeg. Nu weet ik dat Renee zich echt opstelt als CIO en discipel en eigenlijk zich opstelt als een tweede guru. Hij bepaalt o.a. wat er in de Mission gebeurt en wat er aan informatie aan S.B. wordt doorgegeven. 

Maar voor nu, we zitten in het vliegtuig met die belachelijk aangeklede Duitser waarvan ik denk, wat wil hij uitstralen.

Het is duidelijk een beginneling dus in die zin is het goed en fijn dat hij een leefwijze kiest die met dit soort zaken in aanraking brengt. Maar als hij die kleren draagt om zijn kennis over te dragen denk ik, niet doen, je maakt jezelf belachelijk.

Over anderhalf uur komen we aan in New Delhi, daar zou Mister Mumbai ons opvangen.(Deze Mister Mumbai heeft ons op alle fronten laten zitten (vertel daar in een later blog wat over).

maar de Indiase partner bleek goud te zijn.)( Datum: 15-02-2013 Onderwerp: RE: Kamala, yogastudiolaksmi has recommended you on LinkedIn ,Dear Kamala. Thanks a lot for the recommendation & it is really great to know that you enjoyed your tour to India. I also do hope to meet with you in the near future when you come to India again (& I hope that to be sooner) :-) . Thanks again for showing your gratitude & I wish all the best for your work & life as a whole. Warm Regards Andy)

Ben benieuwd of er geen vergissing wordt gemaakt in International en domestic. We zien wel. Vanaf daar moet ik me een beetje overgeven aan het reisschema van de touroperator en ga ik proberen mezelf volgzaam op te stellen. Of dat gaat lukken weet ik niet, maar ga het wel proberen.

kamala mediterend aan het graf van Inayath Khan in new delhi - india

 

Alleen wat vanavond betreft, moet ik afhaken van het schema van mr. mumbai, we gaan naar de Ursviering van Inayath Khan en daar zal ik waarschijnlijk ook Aslam uit Goa, zijn Duitse vrouw Carmen en zijn Indiase neef en zijn Amerikaanse vrouw Liza ontmoeten. Ben benieuwd hoe Bhavandeep hierop gaat reageren.     

De cirkel is rond wat mijn samenzijn met  Aslam betreft qua geestelijke groei. Zou dit het definitieve einde zijn van het contact tussen hem en mij. Tussen India en mij?? Heeft India mij dat gegeven wat ik nodig had om mezelf steeds beter en beter te leren kennen??

We zullen kijken wat de toekomst brengt.

yogastudiolaksmi, Stichting voor Gezondheid, kennisontwikkeling en Spiritualiteit
youtubekanaal
blog: kamala en haar ervaringen met een yogi
yogastudiolaksmi@hotmail.com
uitleg spirituele namen